Ծեր մորաքույր Ադան
Հեքիաթի հերոսներն են մորաքույր Ադան, 2 ծեր կանայք, նրանց երեխաները, թռչնակը և իր ձագերը
Մորաքույր Ադան գնաց ծերանոց և երբ տեղավորվեց սենյակում, ամեն օր պատուհանագոգին խոր թխվածքաբլիթ էր փշրում, և մի թռչնակ ամեն օր նույն ժամին գալիս էր և ուտում այն։ Հետո նա ձագուկներ ունեցավ և նրանց հետ որ գալիս թխվածքաբլիթ ուտելու։ Իսկ ծեր կանայք զարմանում էին, որ նա աղքատ կին է, բայց ամեն օր կերակրում է թռչնակներին։ Հետո մորաքույր Ադան մահացավ, իսկ իր երեխաները ուշ իմացան նրա մահվան մասին և այլևց հարկ չկար, որ գային նրա մահվան համար։ Սակայն թռչնակներն ամեն օր նույն ժամին գալիս էին և զարմանում ,թէ ինչու մորաքույր Ադան չի կերակրում իրենց։
ինձ համար ամենահետքրքրի հատվածը հետրյալն է՝
Ծեր կանայք իջեցնում էին գլուխները և մտածում, որ ծեր մորաքույր Ադան մի
փոքր խելագար է, որովհետև թեև ծեր էր ու աղքատ, բայց դեռ նվիրելու բան ուներ և
չէր էլ պահանջում, որ իրեն շնորհակալություն հայտնեին։
Այս հեքիաթից ես սովորեցի, որ մենք մետք է բարի լինենք և ուշադիր մարդկանց և կենդանիների հանդեպ։
Այս պատմության մեջ ես կփոխեի այն, որ երբ մորաքույր Ադան գնար ծերանոց, գնար ծերանոց, այն երկու ծեր կանայք էլ իր նման բարի լիներին և կերակրեին թռչնակներին։ Ես կուզենայի, որ մորաքոքւյր Ադան չմահանար։